Parques e xardíns

Os parques e xardíns teñen a virtude de transformarse a si mesmos ao longo das estacións, modificando pola súa vez toda a cidade: coloreándoa no outono, espíndoa no inverno, iluminándoa na primavera, asombrándoa no verán, invadíndoa co olor da terra mollada, da herba acabada de cortar, das plantas que florecen..., e son, sen dúbida, os mellores salóns desde os que contemplar os seráns de Compostela.

Unha cidade abrazada por espazos verdes

A paisaxe de Santiago caracterízase desde sempre pola presenza do verde. Desde case calquera punto da cidade, e moi especialmente da cidade histórica, ábrense perspectivas que descobren os parques urbanos, ou que foxen cara ás terras de labor ou cara ás masas de arboredo dos montes que rodean a Compostela.

A esa sensación de proximidade da natureza contribúen sen dúbida desde hai xa séculos os xardíns históricos –o conxunto formado polo parque da Alameda, a carballeira de Santa Susana e o Campus Universitario Sur, mais os parques de San Domingos de Bonaval e de Belvís- que seguen estando entre os lugares máis emblemáticos e visitados da cidade.

Coa expansión urbana a partir de mediados do século XX, incrementouse o número de vivendas e tamén a necesidade de garantir un desenvolvemento urbano sostíbel a través da creación de novos espazos verdes, labor que se asumiu con profundidade nos anos 90 e cuxo resultado converteu a Santiago, con máis de 5 millóns de metros cadrados de espazos verdes públicos, nunha cidade que se pode circunvalar e coñecer paseando polos seus parques e xardíns. Por esta calidade paisaxística e medioambiental, a cidade recibiu varios premios e o recoñecemento internacional.

As novas zonas verdes que abrazan a cidade salvagardaron a relación histórica do construído co contorno natural, de maneira que aínda nos nosos días podemos gozar das mesmas estampas urbanas que tiveron, moito tempo atrás, outros viaxeiros e peregrinos...